Mijn ervaringen met een CI
Vóór het CI
Ik ben geboren met DFNA9, een van de 200 genetische gehoorbeperkingen waardoor het gehoor en evenwicht geleidelijk helemaal uitvallen. Met 2 gehoorapparaten kan ik in 1:1 gesprekken functioneren en mijn werk als psycholoog in een aangepaste spreekkamer en werktijden doen. Een gesprek voeren met méér dan 2 personen is meestal een doolhof waar ik na jaren oefenen meestal een weg vindt door het gesprek te voeren met degene naast mij, regelmatig te vragen waar het over gaat, mij af te sluiten. Etentjes beperk ik zoveel mogelijk waarbij ik mij op de catering richt. Soms zorg ik dat ik steeds aan het woord ben, een strategie van mijn oudste broer. Op mijn 55e, , word ik voor mijn werk 25% afgekeurd, en tot de zomer van 2024 ben ik tevreden met mijn aanpassingen. Als bij mijn neef en daarna mijn jongste broer een CI geplaatst wordt ga ik naar een voorlichtingsdag en meld mij aan bij het CI team van het Erasmus Medisch in Rotterdam.
De selectie, operatie en lichamelijk herstel
Aan het eind van een ochtend onderzoeken geeft het CI-team groen licht. Er is twijfel omdat mijn gehoor van achtergrondgeluid nog te goed is, omdat ik een actief leven heb en op termijn helemaal doof wordt mag ik een CI. Misschien vreemd maar ik ben dankbaar dat ik voor het eerst in mijn leven geopereerd wordt. De toewijding van het team en ontspannen sfeer waarin gewerkt wordt in de vervreemdend klinische omgeving hebben een kalmerend effect op mij. De hand van de chirurg op mijn schouder even vóór de narcose nemen de laatste spanning weg. Op duizeligheid na verloopt het lichamelijk herstel goed. Door mijn goede lichamelijke conditie In de euforie van de narcose zet ik mijn zinnen op een bezoek aan de Pasar Malem in de Ahoy 3 dagen later. Ik zie ervan af als de narcose is uitgewerkt en de bezorgdheid bij mijn gezin langzaam doordringt als ik bij zinnen kom.
De revalidatie voor spraak
Verloopt uitzonderlijk goed. 3 weken nadat de processor wordt ingeschakeld, heb ik mijn werk bijna volledig opgepakt. Ik kan mij beter concentreren, voel mij vrolijker, én ik ben opvallend minder moe. “Je bent meer aanwezig tijdens gesprekken” hoor ik in mijn werk regelmatig. “Je zegt minder “wat zeg je” zegt men soms op de sportclub. De eerste maanden zijn een soort omgekeerde rouwverwerking: momenten van blijdschap worden onverwacht afgewisseld door verdriet bij het besef dat ik en anderen ruim 15 jaar zoveel hebben gemist. Dit contrast komt 2 maanden tijdens een reis met het gezin later snoeihard binnen als we 4 weken bijna de gehele dag bij elkaar zijn en ik 2 weken ziek ben. Na een half jaar is deze rouw voorbij en overheerst de snoepwinkel van het weer horen. Ik werk bijna even veel als voordat ik ben afgekeurd en voel mij vaker en meer verbonden met mijn gezin en vrienden.
En voor muziek
Tot mijn 55e ga ik regelmatig naar muziekoptredens en speel saxofoon in een band. 3 maanden nadat het CI is aangezet begin ik aan een training voor muziek ontwikkeld door Joke Veltman. Mijn doelen? Ik zet hoog in weer genieten van muziek; van mijn droom om weer saxofoon te kunnen spelen verwacht ik niet dat dat ooit zal gaan gebeuren. Met de melody game https://musi-ci.com/ oefen ik vaak met toonhoogtes en korte melodietjes. Frustrerend is dat de vaak omhoog gaat terwijl ik dénk dat die omlaaggaat en andersom. Dit geeft herkenning en discussie in de oefengroep: “de processor is niet goed afgesteld en registreert de klanken niet goed” zegt Chris, iemand met verstand van techniek. “Met veel oefenen worden nieuwe verbindingen neuronale netwerken in het brein gemaakt waardoor vreselijke geluiden weer betekenis kregen” zeg ik als psycholoog. De processor zet wat in het auditieve lange termijn geheugen is opgeslagen om in geluid.
Vóórdat de discussie te academisch wordt, komt de trainer met een oefening als het mee klappen van het ritme of raden welk instrument we horen. Met vele verschillende oefeningen en huiswerk hervind ik ontroering en plezier bij het luisteren van muziek. Mijn saxofoon heb ik na 10 jaar laten reviseren en ik speel weer noten die vaak mooi klinken en soms vals omdat ik de klank niet herken.
En verder?
De kwaliteit van mijn leven is met het CI en de revalidatie significant verbeterd. Ik blijf oefenen; neem saxofoon les en ga met mijn zoon en vrouw naar concerten.
Bij toeval heb ik ontdekt dat een CI en muziektraining daarna mogelijk zijn. De samenwerking in de keten van de gehoorzorg kan beter. Met de branche van audiciens kan worden afgesproken dat zij actief verwijzen voor onderzoek naar een CI. Muziek training voor patiënten voor wie muziek betekenisvol is kan tijdens de revalidatie actief worden geadviseerd.
Daarnaast ben ik benieuwd naar verder onderzoek. Kunnen mensen met een CI langer blijven doorwerken en verminderd zo de arbeidsongeschiktheid? Verbeteren het spraak verstaan en de kwaliteit van leven anders voor mensen die een muziektraining volgen vergeleken met de bestaande revalidatie met alleen logopedie?
Rob Robbesom – januari 2026
Wil je zelf je verhaal delen? stuur een mail naar info@denegendevan.nl we zijn altijd op zoek naar positieve verhalen!
